"De toekomst ligt in het verschiet als een glinsterende stad, maar zoals steden in de woestijn verdwijnt hij als je hem nadert. In een bepaald licht kun je gemakkelijk de torens en koepels zien, zelfs de mensen die heen en weer lopen. We praten erover vol verlangens en liefde. De toekomst. Maar de stad is niet echt. De toekomst en het heden en verleden bestaan alleen in onze geest, en op afstand slinken en vervagen de grenzen van alle drie als de grenzen van vijandige landen gezien vanaf een drijvende stad in de lucht. De rivier loopt van het ene land naar het andere zonder te stoppen. En zelfs de meest solide en reële dingen, de dierbaarste en vertrouwdste, zijn slechts schaduwbeelden van een hand op de muur. Lege ruimte en stipjes."

​

-Jeanette Winterson, Kersenseksen

Ergens, nergens ter wereld, waar het zuiden niet het zuiden is en morgen niet bestaat, groeit er een bijzonder maïsveld. Onder een hemel, zo helderblauw, waar dromende wolken in verdwijnen en een monsterlijke zon vergeet onder te gaan. Alsof de tijd zichzelf vergeten is.

Jongeren in Brussel zoeken verkoeling in het kanaal. Een veilige plek om te zwemmen is er nog steeds niet. Een sirene voorspelt onheil. Een donkere vlek onder de zon. 

Een middag met twee vriendinnen. 

"Deep, abiding friendships are the place where many women know lasting love."

- Bell Hooks

Een man wil zijn koffie van gisteren opwarmen in de magnetron. Wanneer de magnetron in plaats van verwarmen de koffie laat verdwijnen, begint een verbeten strijd. 

Een grootvader kijkt naar zijn fietsende kleinzoon en mijmert over de tijd die tussen hen ligt.

Mijn familie neemt afscheid van een thuis om er een nieuwe te kunnen bouwen.

Impressies vanuit meerdere universa.

'For the love of the game' toont een namiddag in het Jubelpark en de Ambiorixsquare in Brussel. Beelden van de basketbal- en voetbalvelden en het leven eromheen worden gelinkt met een gesprek met Tevin. 

Een man, een hond en een taart banen zich een weg door de stad. Ergens verderop wacht Daisy op hen.

In de eerste week van de zomer dienen zich essentiële vragen aan: wat was er eerst, wat kwam erna, wat is een droom? Vliegen cirkelen om een hand, een ei rent langs een arm, de hitte broeit. Een koorts van fragmenten, waarin de antwoorden te laat uitkomen, of nooit.

In Matongé, Brussel, richt de camera zich op wat gemakkelijk onopgemerkt blijft: handen die werken en creëren, stoffen, technieken en texturen die het dagelijkse straatbeeld vormgeven. Kunst is niet alleen in musea te vinden, ook in het alledaagse. Centraal staat het vastleggen van zwarte mensen en hun leefwereld. De handen en materialen worden daarbij dragers van verhalen, cultuur, vakmanschap en geschiedenis.